Nomadland

 

Nomadland മനോഹരവും ഹൃദയത്തെ സ്പര്ശിക്കുന്നതുമായ ഒരു സിനിമയാണ് . വിധവയായ ഫേൺ (ഫ്രാൻസിസ് മക്‌ഡോർമോണ്ട് ) നെവാഡയിലെ വ്യവസായ പട്ടണമായ എമ്പയർ എന്ന സ്ഥലത്തുള്ള ജിപ്സം പ്ലാന്റിൽ ജോലി ചെയ്തു വരികയായിരുന്നു. 2011 ലെ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തെത്തുടർന്നു അവിടം വിട്ടു സ്വന്തം വാൻ വാസസ്ഥലമാക്കി പുതിയൊരു യാത്ര തുടങ്ങുകയാണ് ഫേൺ.

ആ യാത്രക്കിടെ ഒരു സ്ഥലത്തു ഒരു ആമസോൺ പാക്കിങ് കേന്ദ്രത്തിലെ സീസണൽ ജോലിയിലൂടെ ഫേൺ തന്റെ പുതുജീവിതം ആരംഭിക്കുകയാണ്. അവിടെനിന്നും പരിചയപ്പെടുന്ന ലിന്റയും തന്നെപോലെ വീടില്ലാത്ത ഒരാൾ ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ അവർ തമ്മിൽ ഒരു സൗഹൃദം ജനിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ സംസാരത്തിനിടയിൽ ബോബ് വെൽസ് എന്ന വ്യക്തി നടത്തുന്ന ആധുനിക നാടോടി കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് ലിന്റ ഫെർണിനെ ക്ഷണിക്കുന്നു. ആദ്യം അതിനോട് താല്പര്യം കാണിക്കാതെ തന്റെ ഏകാന്തയാത്ര തുടരുകയാണ് ഫേൺ. പക്ഷെ ഫേൺ എന്ന ശരാശരി സ്ത്രീയുടെ ജീവിതയാത്ര ഒരു കവിതപോലെ വിരിയുകയാണ്‌ ഈ സിനിമയിൽ. അതിനു മാറ്റുകൂട്ടുന്നതോ യഥാതഥമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്ന അമേരിക്കൻ പ്രകൃതിയും. സിനിമയിലെ നായിക ഒരിക്കലും സഹതാപം തേടുന്ന രീതിയിൽ അല്ല സിനിമയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. സിനിമ ഫെർണിന്റെ യാത്രയെ ജീവിതത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പുകളിലൊന്നാക്കി മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഫേൺ ഒരിക്കലും സ്വയം വീണ്ടെടുക്കാനോ സംരക്ഷിക്കപ്പെടാനോ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം സിനിമയുടെ പ്രേക്ഷകർക്ക് ഫെർണിന്റെ ഏകാന്തതയും സങ്കടങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസിലാകുന്നുമുണ്ട്. യഥാർത്ഥവും സത്യസന്ധവുമായ ആ വികാരങ്ങൾ പ്രേക്ഷകന്റേതായി മാറുന്നതാണ് സിനിമ.

ഏറ്റവും സൂക്ഷ്‌മവും പരിഷ്കൃതവുമായ മക്‌ഡോർമെണ്ടിന്റെ പ്രകടനം ഓസ്കാർ പോലും അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഫേൺ എന്ന വളരെ സങ്കീര്ണതയോടുകൂടിയ കഥാപാത്രം പോകുന്നിടത്തെല്ലാം ചങ്ങാതിമാരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതൊന്നും തനിക്കു തുണയാകുന്ന ദീർഘകാലബന്ധമാക്കാൻ തയ്യാറാകാതെ സ്വയം ഒതുങ്ങാനും ഫേൺ നു കഴിയുന്നുണ്ട്.

സിനിമയുടെ ഛായാഗ്രഹണവും പശ്ചാത്തല സംഗീതവും ആ സിനിമ സൃഷ്ടിക്കുന്ന മൂഡ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. സിനിമയുടെ വിഷ്വൽ ഭാഷ ചിത്രത്തെ മനോഹരമായ ഒരു കവിതയാക്കി മാറ്റുമ്പോൾ പശ്ചാത്തല സംഗീതം ചിത്രത്തിന്റെ വൈകാരികത പൂർണമായും പ്രേക്ഷകന് അനുഭവവേദ്യമാക്കുന്നുണ്ട്.

“നോമാഡ്‌ലാൻഡിൽ” ഫേൺ കണ്ടുമുട്ടുന്ന ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും അഭിനേതാക്കൾ അല്ലാത്തവരാണ്, ഈ ജീവിതം വഴിയിൽ ജീവിക്കുന്ന ആളുകൾ. ഫെർണിന്റെ സംഭാഷണങ്ങൾക്കും ആശയവിനിമയങ്ങൾക്കും മെച്ചപ്പെട്ടതും സ്വാഭാവികവുമായ ഒരു ഗുണമുണ്ട്. ഫേൺ പരിചയപ്പെടുന്ന ആധുനിക നാടോടികൾ രാജ്യം സന്ദർശിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ട് മരിക്കാതിരിക്കാനുള്ള കഥകൾ പറയുന്നു. വഴിയിൽ സുരക്ഷിതമായി എങ്ങനെ ജീവിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള നുറുങ്ങുകൾ പങ്കിടുക, പരമ്പരാഗത വീടുകളുള്ള അയൽക്കാർ അപൂർവ്വമായി ചെയ്യുന്ന രീതിയിൽ പരസ്പരം പിന്തുണയ്ക്കുക, ഇതൊക്കെ കൊണ്ട് “നോമാഡ്‌ലാന്റ്” എന്നത് ഒരു കൗതുകകരമായ സ്ത്രീയുടെ ഒരു സാങ്കൽപ്പിക വിവരണത്തേക്കാൾ കൂടുതലായി മാറുന്നു, കാരണം എത്രപേർ കഥകൾ പറയാനുണ്ടെന്നും സ്വപ്നങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കാതെ പോകുന്നുവെന്നും ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും അത് ഒരിക്കലും ദുഖത്തിലോ ദുരിതത്തിലോ വഴുതിവീഴുന്നില്ല.

നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരാൾ പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ മക്ഡോർമണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കുന്ന രീതിയിലാകാം ഇത്. അവൾ മിക്കവാറും അവളുടെ ഭർത്താവിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകാം. “നോമാഡ്‌ലാൻഡിന്റെ” ഒരു വ്യാഖ്യാനമുണ്ട്, ഇത് ഒരു സ്ത്രീ ദുഖത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി, സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അറിയപ്പെടാതെ അപ്രത്യക്ഷമായ എല്ലാറ്റിന്റെയും കഥയാണ്. അടുത്തതായി എവിടെ പോകണം അല്ലെങ്കിൽ നാളെ എന്ത് കൊണ്ടുവരുമെന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്ത, ഇപ്പോൾ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടതായി അനുഭവപ്പെടുന്ന നിരവധി മനുഷ്യരുടെ കഥ കൂടിയാണിത്. 2020 ലെ അശാന്തിക്കും ഉത്കണ്ഠയ്ക്കും ഉത്തരമായി തോന്നുന്ന “നോമാഡ്‌ലാൻഡിന്റെ” ചിത്രങ്ങൾ വളരെയധികം സൗന്ദര്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്- നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഫേണിന്റെ പോരാട്ടങ്ങളുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞേക്കില്ല, പക്ഷേ നമുക്കെല്ലാവർക്കും ആ അസ്വസ്ഥതയും അനിശ്ചിതത്വവും അനുഭവപ്പെടാം. സിനിമയിലെ ഒരു കഥാപാത്രം പറയുന്നതുപോലെ, ഗുഡ്ബൈ പറഞ്ഞു പിരിയേണ്ട ഒന്നല്ല ജീവിതം എന്ന സന്ദേശത്തോടെയാണ് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്.